Zondag kreeg ik ineens een flashback. Vroeger zijn er foto`s gemaakt van Bas en ondergetekende terwijl wij samen aan het spelen waren. Helaas heb ik er geen bij de hand om u een vergelijking te geven met onderstaande. Maar geloof mij…het lijkt hier verdomd veel op…maar dan 28 jaar eerder…
Isa en Vera samen aan het spelen
Wij, als echte nederlanders, konden het niet aan Isa voorbij laten gaan. Haar eerste sinterklaasintocht… Dus wij togen naar Vleuten-dorp om dit heugelijke feit in onze eigen woonplaats mee te maken. Nu kan ik u vertellen, Vleuten is niet groot. Wel een stuk groter aan het worden sinds Vleuterweide erbij is gekomen, maar toch niet groot. Dit hield ook in dat de intochten die we gewend waren in de weerdsluizen van Utrecht en op andere plekken waar we hem hebben zien komen gigantisch leken in vergelijking met die van Vleuten. Maar dat maakte de pret niet minder. Isa met haar veel te grote pietenmuts keek haar ogen uit…en huilde niet eens toen er ineens een zwarte piet naast haar stond…
Maareh beeld zegt meer…ziehier de foto`s!
Inmiddels is Isa alweer iets meer dan een half jaar oud. Een half jaar wat sneller lijkt te zijn gegaan dan toen ik zwanger was. Een half jaar waar ons leven ineens heel erg veranderde, maar toch ook helemaal niet… Een half jaar waarin Isa ook veel veranderde.
We hebben van de week eens de video terug zitten kijken van toen ze net geboren was en dan zie je ineens het verschil heel duidelijk. Het is nu een echt mensje. Een echt mensje wat inmiddels kan zitten, van rug op buik en weer terug kan draaien, inmiddels in de kinderstoel haar vaste eten eet, hele verhalen houdt, klanken uitprobeerd, een “poepgeluid” met haar mond maken geweldig vind, zelfstandig een rijstewafel kan eten en zelf haar fles vasthoudt, brood eet en ervan smult, probeert te kruipen maar alleen nog achteruit gaat en zo kan ik nog wel uren doorgaan.
Maar wat ik dus wil zeggen is dat het goed gaat. Dit is een heerlijk half jaar geweest van een hopelijk geweldig leven…Wij gaan weer even genieten…
Update: Zo`n 10 minuten nadat ik dit had getypt kroop Mw. ineens vooruit…niet ver…maar wel iets…dus er zit vooruitgang in 
En daar liggen we dan….ZIjn we blij dat Isa er weer een beetje bovenop komt (flink aan het spugen geweest) liggen wij naast elkaar op bed…Mich is er iets beroerder aan toe dan dat ik ben, maar beide een rommelende buik, last van maagzuur, steken in onze buik en Mich ook nog flinke koorts…
En nu maar hopen dat ik er voor dinsdag vanaf ben…kan moeilijk op mijn eerste dag ziekmelden met buikgriep
|
