Als ik de afgelopen stukjes zo lees zou je haast denken dat ik geen leven meer heb. Laatik het anders stellen…geen leven zoals mijn oude leven..maar niets is minder waar. Nu zie ik u denken, ja er is iets meer geregel voor nodig dan voorheen, maar ik kan en ga er nog steeds heerlijk op uit…meestal met Isa, maar vorige week woensdag voor het eerst sinds de bevalling ben ik een avond met de meiden op stap geweest. Een avond die long overdue was…
En wat doe je op zo`n avond….herinneringen ophalen over de tijd op de verzorgende opleiding, roddelen, lachen, zo hard dat de andere mensen in de Mc Donalds en terug in de bus zich aan je zitten te ergeren en naar een typische vrouwenfilm. U voelt hem al aankomen…We zijn naar Sex and the City geweest. Drie van ons kennen de serie en wilden de film wel eens zien. De vierde geloofde ons op ons woord en ging mee..
We hebben gelachen, gehuild en ons verplaatst in de hoofdpersonen…En natuurlijk geprobeerd uit te zoeken wie van ons vieren wie in de film is… Oke, Esther hebben we kunnen plaatsen als Charlotte, en Lex als samantha (op het iedere dag een ander vriend(innetje)na ), maar die was niet mee, en een man dus die telt eigenlijk niet… verder zijn we niet gekomen. D efilm is leuk, als u de serie kon waarderen is de film een aanrader..
Maar waar het me vooral om gaat in dit stukje is dat het voor ons weer een oefening was…een oefening voor mij om even alleen te zijn en Isa achter te laten in goede handen van haar vader (geen telefoon meegenomen en dus ook niet kunnen informeren hoe het gaat). En voor haar vader om langere tijd met haar alleen te zijn zonder mij als backup.
En het is ons beide goed bevallen..ik heb maar een keer de neiging gehad om te smsen hoe het ging, maar de telefoon lag thuis en dat ging dus niet. de gedachte was toen ook weer zo uit mijn hoofd. Dus voortaan gaat mama met een gerust hart op stap en straks met een gerust hart werken…al denk ik dat als ik 11 uur van huis ben geweest ik toch wel weer blij ben als ik haar een kusje kan geven straks 
