Isa heeft sinds vandaag wat nieuws ontdekt…haar handen..
Ze lag vanochtend in bed ineens heel verbaasd te kijken naar haar handen…bewegen en weer verbaasd kijken.. erg leuk om te zien dat ze steeds meer aan het ontdekken is.. dat haar wereldje steeds groter wordt.
Trouwens de wereld is twee nieuwe wereldburgers rijker…
Eveline en Rogier zijn papa en mama geworden van Noortje en Michel en Bianca hebben een ook dochter Aimy. Dus twee nieuwe speelkameraadjes voor Isa!!
je zou toch denken dat ze de vorige keer wat geleerd hebben toen die trap ter aarde stortte… nu dit…
Trouwens, het is echt een dorp hier…de avondvierdaagse wordt gelopen en ik moet al 2 avonden stilstaan en wachtten omdat de avondvierdaagse 4x over de route gaat die ik moet rijden…. Hadden we in Utrecht nooit last van 
Als ik de afgelopen stukjes zo lees zou je haast denken dat ik geen leven meer heb. Laatik het anders stellen…geen leven zoals mijn oude leven..maar niets is minder waar. Nu zie ik u denken, ja er is iets meer geregel voor nodig dan voorheen, maar ik kan en ga er nog steeds heerlijk op uit…meestal met Isa, maar vorige week woensdag voor het eerst sinds de bevalling ben ik een avond met de meiden op stap geweest. Een avond die long overdue was…
En wat doe je op zo`n avond….herinneringen ophalen over de tijd op de verzorgende opleiding, roddelen, lachen, zo hard dat de andere mensen in de Mc Donalds en terug in de bus zich aan je zitten te ergeren en naar een typische vrouwenfilm. U voelt hem al aankomen…We zijn naar Sex and the City geweest. Drie van ons kennen de serie en wilden de film wel eens zien. De vierde geloofde ons op ons woord en ging mee..
We hebben gelachen, gehuild en ons verplaatst in de hoofdpersonen…En natuurlijk geprobeerd uit te zoeken wie van ons vieren wie in de film is… Oke, Esther hebben we kunnen plaatsen als Charlotte, en Lex als samantha (op het iedere dag een ander vriend(innetje)na ), maar die was niet mee, en een man dus die telt eigenlijk niet… verder zijn we niet gekomen. D efilm is leuk, als u de serie kon waarderen is de film een aanrader..
Maar waar het me vooral om gaat in dit stukje is dat het voor ons weer een oefening was…een oefening voor mij om even alleen te zijn en Isa achter te laten in goede handen van haar vader (geen telefoon meegenomen en dus ook niet kunnen informeren hoe het gaat). En voor haar vader om langere tijd met haar alleen te zijn zonder mij als backup.
En het is ons beide goed bevallen..ik heb maar een keer de neiging gehad om te smsen hoe het ging, maar de telefoon lag thuis en dat ging dus niet. de gedachte was toen ook weer zo uit mijn hoofd. Dus voortaan gaat mama met een gerust hart op stap en straks met een gerust hart werken…al denk ik dat als ik 11 uur van huis ben geweest ik toch wel weer blij ben als ik haar een kusje kan geven straks
Zo…maar eens een kleine update hoe het gaat in huize bruidsbloem.
Ze kon zich met een week al omdraaien van rug naar zij, inmiddels kan zij zich sinds van de week ook omdraaien van buik naar rug. Ze lacht vol overtuiging als ze iets leuk vind of als ze een bekende ziet (erg leuk als je haar `s ochtends uit bed haalt). Ze heeft inmiddels een eigen emailadres (isa@hetzelfdealspapaenmama.com), 10 juli gaat ze afzwemmen voor haar zeehondenbrevet en met een beetje geluk zal ze daar haar eerste zwemdiploma in ontvangst nemen.
Binnenkort gaan we op vakantie. Lekker even weg naar een mooi natuurgebied met veel te doen in de buurt. Ze vermaakt zich goed in de box, volgt de mobiel die erboven hangt helemaal rond en houdt op haar manier hele verhalen tegen de knuffels en dergelijke in haar buurt.
Dus al met al gaat het goed…en het leukste…ze maakt minimaal nachten van 6-8 uur…wij zijn blij….
Ik las vanchtend een berichtje van een oud collega (Heee, sjaan!) over weer aan het werk gaan na je kraamtijd. Voor haar is het komende week zover en staat erbij stil dat ze er (in tegenstelling tot de meeste vrouwen) zin in heeft en er niet tegenop ziet.
Ik moet zeggen dat ik er ook zo tegenover sta. Ik heb best wel zin om 24 juli weer te gaan werken. Ook al hoor ik alleen maar verhalen dat het belachelijk druk is, en ik weet dat als ik twee dagen gewerkt heb ik toe ben aan 4 weken vakantie, maar toch…ik heb er best zin in.
Niet dat ik het niet naar mijn zin heb hier zo thuis..Ik vermaak me goed met Isa, zijn vaak samen op stap en anders zijn we wel lekker thuis aan het rommelen. Maar de regelmaat van werken en het contact met mijn collega`s mis ik (soms) best… Als ze me zouden vragen of ik morgen weer kom zeg ik nee…maar als 24 juli komt…heb ik er zin in denk ik…
Ik heb geen angst om Isa in de kundige handen van de opa`s oma`s en vader achter te laten als ik aan het werk ben. Gisteren eerste vuurproef door haar bij bij bianc te laten toen ik Mich op ging halen (toch gauw al 1 uur weggeweest :-p … Het is ineens raar om alleen in de auto te zitten, maar goed om te zien dat ik haar los kan laten en in de zorg van een ander kan laten.. Binnenkort een avondje stappen met de meiden en dan werk.. het wordt wel wat..
Dus sjaan…wees niet bang..Je bent niet de enige.. En voor de dames van het werk die dit lezen….jammer, ken nog steeds het afbouwschema uit mijn hoofd van de chloordiazepoxide 
had zo gehoopt dat ik het kwijt zou zijn aan het eind van mijn verlof…
Zo…inmiddels is ze een maand oud..een maand die snel is gegaan.. een maand waarin ze een trouwerij, een familiedag en zo veel meer leuke dingen heeft meegemaakt… een maand waarin mich meer foto`s heeft gemaakt dan ik ooit heb meegemaakt buiten de vakantie..een maand waarin het bloedheet en goed fris is geweest..
Dus al met al heeft ze al wat meegemaakt in haar nog maar korte leventje. En ze doet het goed..Ze slaapt de (meeste) nachten door, huilt alleen als ze honger heeft of krampjes…
Dus wij zijn blij, gelukkig enzovoort enzovoort..
Plus binnen een half jaar worden er 8 kinderen geboren (eerste 3 zijn er al) dus aan speelkameraadjes geen gebrek straks…De kraamzorg verdient goed hier
Dus als ik alles even samenvat…
Het gaat geweldig met Mich en mij….Isa doet het geweldig, we zijn nog steeds super blij dat we dit huis hebben gekocht en hier zijn gaan wonen…Er zijn dingen in ons leven die niet lopen zoals we zouden willen maar daar proberen we positief naar te kijken en te duimen voor de personen waar het om gaat…eigenlijk kan het op het moment niet beter voor ons…Dus als u mij voorbij ziet lopen met een geweldige glimlach op mijn gezicht snapt u waarom
|
