Ukkie update week 34 (Bijna week 35)

Vanochtend de laatste echo gehad. En de kleine ligt er goed voor. Met het hoofdje naar beneden maar nog niet ingedaald. Hartje was goed te zien en het ruggewerveltje leek op een rupsje. Het is goed op lengte en gewicht (niet te zwaar….Jippie) voor de duur van de zwangerschap. En aangezien alles verder leek op 1 groot grijs vlak weten we dus ook gelukkig het geslacht nog niet…

Mijn bloeddruk was voor de verandering weer eens keurig en ook qua gewicht en dergelijke valt er niets te klagen aangezien ik nog niets ben aangekomen.  Verder bijgepraat over het hoe en wat bij de aankondiging van de geboorte. Gelukkig een arts met humor… (Als het midden in de nacht is en je vliezen breken, maar je hebt geenzins weeen, laat me dan nog ff lekker slapen en probeer zelf ook nog wat te slapen, we kunnen dan toch niets doen behalve wachten :-)  bel dan maar om een uur of 7)  Instructies wanneer te bellen en dergelijke gehad. Want de volgende keer controle (over 2 weken) mag de kleine zo ongeveer officieel komen (Wat gaat de tijd ineens snel).

En dan sta je ineens stil bij het feit dat je nu best wel snel een kindje zal hebben, dat de afgelopen maanden voorbij zijn gevlogen en dat we ondanks dat we volop van de tijd samen hebben genoten en we uitkijken naar de tijd met zijn 3`en het toch echt wel spannend dichtbij komt nu…

Ach alles zal wel goed komen. Vanaf de oertijd zijn ouders ons voorgegaan. We zijn redelijk nuchter onder alles en zien wel hoe het komen gaat.  We houden u op de hoogte…

Ik zie…Ik zie…

Al een tijdje roep ik tegen iedereen die zo klaagt over het weer dat het vanaf morgen (de eerste officiele dag van mijn verlof) beter weer gaat worden. Dat als ik vrij ben het lekker weer wordt en aangezien ik nu 4 maanden vrij ben het een goede zomer gaat worden. Nu kan ik niet garanderen dat het 4 maanden mooi weer blijft maar het is dan wel leuk als je in de Telegraaf het volgende leest:

“De winterse ongemakken zijn vanaf morgen voorbij. Met sneeuw en lage temperaturen leek de lente verder weg dan ooit, maar komende weekeinde wordt ondanks regen al weer 14 graden verwacht. Het ziet er naar uit dat het kwik daarna zelfs nog een paar graden gaat stijgen en dat het minder wisselvallig wordt”

Kan ik goed voorspellen?? Ach, Misschien ben ik dan wel de nieuwe Char… Altijd handig…

Net als elke andere zaterdag…of toch niet..

En dan is het ineens 22 maart, voor velen een doodgewone zaterdag wiens enige uitzondering is dat het de zaterdag voor Pasen is. Behalve voor mij…

Het is vandaag de eerste dag van mijn verlof. Het aftellen zit erop en er is nu nog maar 1 ding om naar af te tellen. Alleen is aftellen een beetje lastig als je niet weet wanneer iets komt..En daar komt mijn beste eigenschap om de hoek kijken. Wachtten. Als ik ergens niet goed in ben is het wachtten. Ze hadden beter tegen me kunnen zeggen dat ik 3 weken later uitgerekend zou zijn en dat het dan veel te vroeg komt dan dit denk ik…

Maar tijdens mijn zwangerschap heb ik mezelf al over meer dingen verbaasd doen staan. Controlfreak die ik ben normaal is nu eens niet in paniek als ik denk aan het feit dat ik straks geen enkele controle heb over wat er gaat gebeuren.

En emotioneel en met last van stemmingswisselingen zoals ik normaal ben in die tijd van de maand waren geen goed vooruitzicht voor de zwangerschap. ik had verwacht de hele zwangerschap vloekend en huilend door te brengen (en ik ben niet de enige die dat verwachtte Maar dat valt allerzins mee. Tuurlijk ik heb wel last, maar minder vaak en minder erg als ik dacht. Het is, als ik mijn omgeving zo begrijp, best met me uit te houden.. Of zeggen ze dat alleen om te zorgen dat het niet erger wordt

Dus misschien valt het met het wachtten ook allemaal wel mee… Ik heb in ieder geval genoeg plannen om de komende weken door te komen en lekker op pad te gaan zolang het nog kan..

Allereerst vrijdag de laatste echo.. We zijn benieuwd…

Vakantie!!

Waar we lang hebben getwijfeld of we het wel gingen doen dit jaar hebben we de knoop maar doorgehakt. Samen met Bas, Leontien en Vera gaan we als nieuw gezinnetje op vakantie. Wel helemaal naar in Hombourg.  Dit leuke en pittoreske dorpje (volgens de verhuurder van de hoeve) ligt net over de grens bij maastricht in het belgische deel van het drie landen punt (N-B-D). We hopen op goed weer en een goed verblijf…

Maar eerst nog even een bevalling en wennen aan een nieuw leven voor die tijd…

Sonja Bakker om af te vallen? Nee joh, zwanger worden….

Na net weer eens een wekelijks rondje te hebben gedaan op de weegschaal is mijn humeur ineens weer een stuk beter:-)

Inmiddels 4 kilo lichter dan toen ik zwanger werd. Kleine groeit goed en ik kom lichter uit mijn zwangerschap dan dat ik erin ging.

Nog 6+ weken te gaan

Life is sweet

Ukkie Update week 31

Nu het eind in zicht begint te komen wordt ook de frequentie van de bezoeken aan de verloskundige/huisarts opgevoerd. Al moet ik zeggen dat 1 keer in de 3 weken nog goed te doen is. Gisteren was het weer zover.

Even een korte samenvatting. Met mij gaat alles goed. Wel wat naweeen van het ziek zijn (hoofdpijn, keelpijn, verstopte neus, opgezette klieren) en als gevolg van het niet beter worden ervan een kuurtje meegehad. Alles om te zorgen dat als het straks zover is dat ik daar geen last van heb. Hb is perfect (8.8) en ook bloeddruk is om een lofzang over te schrijven (118/75).  En dan het beste nieuws nog steeds 3 kilo onder start gewicht en dus nog steeds niet aangekomen.

En dan Ukkie. Met de kleine telg  gaat alles oke.  Het groeit goed en heeft niets te lijden onder het feit dat ik niet aankom (Kleine eet en groeit wel, mama valt alleen af en dat is niet erg). Dus het ligt allemaal op schema.

Alleen zo dwars als als wij ook wel eens kunnen zijn is de baarmoeder goed te voelen, maar de ligging van Ukkie was er met geen mogelijkheid uit te halen. En als gevolg daarvan krijgen we over 3 weken nog een echo (met 35 weken dus) om te kijken hoe het ligt.  En dus kunnen we nog even spieken naar ons kleintje. En hopen dat we niet kunnen zien wat het wordt. 

We houden u op de hoogte!

En het werd zomer…

Ziek, zwak en misselijk…

Zo kan je de laaste 3 weken wel samenvatten voor ons… Mich liep al een tijdje te rommelen met een griepje en natuurlijk hebben we die tegelijk uit liggen zieken. Want het motto blijft toch “samen is toch een stuk gezelliger.” Dus samen met flinke koorts op bed..

Inmiddels gaat het op wat gehoest en geproest na weer lekker. De dagen worden langer en lichter, de motor is de schuur al weer uit geweest en zo is het ineens al soort van lekker aan het worden buiten (de voor vanavond voorspelde sneeuwbuieen niet meegerekend.)

Maar dit alles houdt ook in dat er iets anders steeds dichterbij komt. Nog maar 11 dagen werken. Wat dan weer neerkomt op nog maar 33 uur werken. En als dat aftellen klaar is, kunnen we nog maar naar 1 ding aftellen. Die gebeurtenis die nu nog zo`n 8 weken en 6 dagen weg is (plus of min de 2 weken voor/na). En dan is het voorbij met ons rustige leventje. ALle plannen die we nu bedenken zijn in ons achterhoofd met Ukkie erbij. En dat is leuk en we hebben er veel zin in. Maar toch ook is het heerlijk dat het nog even weg is. Dat we nog even alleen wij met zijn 2en zijn.Op bed kunnen liggen zo lang we willen en er `s nachts alleen uit hoeven als we naar het toilet moeten. Maar ik merk wel aan mijn lichaam dat het einde in zicht is.

Het lopen krijgt inmiddels een klein wies waggel gehalte. Helemaal als ik net een tijd gezeten heb en dan ga lopen. Lange stukken lopen/slenteren is eigenlijk inmiddels not done. Omdraaien in bed gaat een stuk minder makkelijk en het gevoel van een volle blaas wil niet altijd zeggen dat ik moet plassen.

Maar al met al valt het me mee. Ik heb het heel erg naar mijn zin en vooral zin in verlof. Wat op het moment nog meer als vakantie aanvoelt dan als iets anders. Dus maak u om mij niet druk. Ik vermaak me wel. En als ik me verveel…ach boeken genoeg en vrienden genoeg. Ik kom de tijd wel door