Aanval van werklust..

Zo op de eerst mooie dag van dit jaar bekroop mij een apart gevoel. Ik heb wel vaker momenten dat ik ineens het hele huis ga soppen omdat het wel weer eens nodig is om alles goed af te gaan. Maar vandaag was het gevoel anders..

Hoe zeer mijn lichaam ook aangaf dat ik misschien wat rustiger aan moest doen, mijn hart wilde hier niet naar luisteren. Aangezien verstand nog altijd overheerst natuurlijk geregeld pauze genomen, maar wel veel werk verzet. Het kamertje is ingeruimd, een hoop kratten leeg, de wagen staat klaar en het middelste kamertje (tot nu toe opslag geweest van alle kinderspullen) is weer bijna normaal toegangkelijk…

Zelfs nu terwijl ik op de stoel zit te genieten van Crime night op NET 5 kan mijn hoofd niet anders dan geregeld afdwalen naar wat er nog moet gebeuren….. En terwijl het allemaal niet zo veel is vind ik het heerlijk om te doen en zo in huis te rommelen. Steeds meer dingen van het lijstje af kan strepen van wat ik nog wil doen voor de kleine er is.

Of het nu afspreken met vrienden (want het schijnt ineens heel erg belangrijk te zijn iedereen nog een keer te zien voor Ukkie er is…) is of spullen uitpakken/opruimen voor Ukkie of op mijn gemakkie de badkamervloer dweilen…Ik vind het heerlijk…en geniet ervan..

Ik heb toch het vermoeden dat ze gisteren met het kamertje ook de nesteldrang meegeleverd hebben

zes/twaalf

Nog 6 werkweken te gaan…en voor een van de weinige keren eens geen stukje over wat er allemaal niet lekker loopt en wat er niet lekker gaat…

Want het gaat goed. Het gaat lekker. Ik voel me goed in mijn hum en heb het gevoel alsof ik alles aankan. Alles is misschien iets overdreven, maar ik stort niet in bij het idee dat er iets gedaan moet worden.

Morgen komen de meubels en kunnen we ook eindelijk dat in orde gaan maken. En dan is het allemaal wel zover klaar… Heerlijk….nog 2 weken en dan begin in aan de laatste 10 weken van de zwangerschap…Ik zie er totaal niet tegen op…ben er niet bang voor…maar spannend is het wel…

It`s the final countdown…

Sinds vandaag nog maar 7 weken werken…..dat zijn 28 dagen en dat komt weer neer op nog 84 uur. Nu moet ik zeggen dat ik niet zo obsessief bezig ben met aftellen dat ik uren aan het tellen ben…..maar dagen zeer zeker… Al ben ik ook wel een beetje bang voor het moment dat je thuis komt te lopen en het ‘echte’ aftellen gaat beginnen. Maar ik moet zeggen dat zolang ik in de 20+ weken zit ik het idee heb dat het nog wel even duurt..Zodra de 30 weken is gehaald….dan wordt het echt echt..

Want als je thuis bent voor je verlof is het bijna zover. En ik moet zeggen dat ik het best spannend begin te vinden. De bevalling niet, daar zie ik totaal niet tegen op eigenlijk. Maar het idee dat we straks niet meer met zijn tweeen zijn en de keuzes die we maken niet alleen meer op ons betrekking hebben, maar ook op dat ontzettend kleine wezentje wat op ons vertrouwd om de juiste keuzes te maken. En het is niet dat ik paniekaanvallen of slapeloze nachten heb maar het is meer een gedachte die af en toe door mijn hoofd schiet. En dan bekruipt weer even dat spannende gevoel.

En de nieuwsgierigheid..Want ook die begint steeds meer aanwezig te zijn.. Is het een jongen of een meisje, welke haarkleur heeft het, heeft het uberhaupt haar, hoe is het karakter van de kleine, lijkt het echt zo op zijn vader zoals ik vermoed…Allemaal dingen die in mijn hoofd af en toe voorbij schieten.

Maar het is nog steeds leuk…en het is leuk dat het nu steeds duidelijker zichtbaar word, en het is leuk dat ik nog steeds onder mijn startgewicht zit. En wat ook leuk is….Volgende week vrijdag komen ze de meubeltjes brengen …kunnen we eindelijk gaan inrichten en kijken hoe het staat