Ik moet zeggen dat het een weekend is vol goede/leuke dingen….
Mich heeft gisteren Ukkie voor het eerst kunnen voelen….en sinds een minuut of 10 stuitert mijn buik mijn hele truitje door omdat er van binnenuit zo hard tegenaan wordt gebokst.. 
Erg leuk om naar te kijken. Je lichaam beweegt zonder dat je er controle over hebt…. Al heb ik wel het idee dat het qua ritme op de vader lijkt… vooral `s avonds erg aanwezig 
P.s. : Nog maar 8 weken werken
We zijn vanmiddag weer eens bij de verloskundige geweest. Met een flink lijstje met klachten (keelpijn, flinke vermoeidheid, hoofdpijn, sterretjes zien, en een weer erger wordende misselijkheid) werd het ook wel weer eens tijd. Echter waarschijnlijk is het gewoon een griepje die door een verlaagde weerstand vanwege de zwangerschap langer duurt dan normaal. Dus daar geen zorgen over te maken. Goed uitzieken, op tijd naar bed en voldoende fruit eten zou voldoende moeten zijn.
Met Ukkie gaat alles goed. Het beweegt goed, is goed gegroeid en voldoet aan alle eisen Echo liet zien dat het nog steeds/weer met zijn handen in het gezichtje ligt. Echter wel de laatste echo 
Feit dat ik nog steeds onder startgewicht zit heeft dus totaal geen effect op de kleine…
Het aftellen is begonnen…Inmiddels elke drie weken naar de VK. Nog 8 weken werken en nog 14 weken te gaan tot de verwachte afleverdatum …
Sinds ik weer voorzichtig aan het werk ben gegaan merk ik dat er verschillende dingen zijn veranderd.
Zoals velen zullen hebben gemerkt in de maand dat ik thuis liep (en helemaal op het eind) werd mijn humeur er niet beter op. Er waren nog maar 2 emoties. Of extreem blij of extreem boos. Het leek wel of er geen tussenweg meer in zat. Om een grap kon in helemaal blind liggen, terwijl ie wel leuk was, maar niet fantastisch. En als Mich iets deed wat niet naar mijn zin was kon ik er niet normaal iets van zeggen maar ontaarde het bijna altijd in een woedeuitbarsting. En dat alles nam hij toe zich en klaagde niet. En ik had het door…maar op de een of andere manier kon ik er niets tegenin brengen. Alsof ik naar iemand anders stond te kijken die zo uit zijn plaat ging.
Dus toen ik eind van het vorig jaar eenvan de apothekers aan de lijn had heb ik nog net niet gesmeekt of ik weer kon komen. Inmiddels zijn we in het proces om de uren langzaam op te bouwen. Met de nadruk op langzaam. Elke 3 weken 1 uur erbij…
Maar de gevolgen zijn zichtbaar. Er is weer een normaal gesprek met me te voeren en een tegenslag of iets wat niet naar mijn zin gaat is beter op te vangen. En als ik uit het werk kom heb ik nog energie voor andere dingen. Het is niet meer zo nutteloos voelen thuis. Zin hebben om iets te doen. Heerlijk… Maar dat is niet het enige.
Ukkie is altijd wel aanwezig geweest. Maar sinds ik weer aan het werk ben (als je het zo kan noemen) is de kleine drukker dan ooit. En niet alleen drukker maar ook duidelijker aanwezig. Nu zal het deels te maken hebben met het feit dan Ukkie steeds groter wordt (rond de 30 CM op het moment) en dus steeds minder ruimte heeft om te bewegen en dus steeds meer “naar buiten” gaat bewegen. Maar ik denk ook dat mijn hernieuwde energie op de kleine afstraalt. En dat is leuk…Op de meest vreemde momenten krijg ik een trap, en soms op plekken die niet altijd even fijn zijn. Maar wat is het heerlijk om op een moment dat je druk in de weer bent ineens een kleine bevestiging van dat kleine wondertje krijgt. Dat is toch wel een van de dingen die ik ga missen denk ik straks…
Enige nadeel is dat Mich nog steeds Ukkie niet heeft kunnen voelen. Echter ik hoop nu dat de kleine voor mij steeds duidelijker wordt, dit ook snel voor Mich gaat gelden.
Oh en voor de mensen die blij zijn dat alles weer lekker loopt…Nog 10 weken…en dan begint mijn verlof…En jammer genoeg moet ik 6 weken van te voren met verlof Op 21 maart zal ik voor in ieder geval 16 weken mijn werk in Apotheek Koert neerleggen… En u weet hoe gezellig ik was na 4 weken thuis… Ik zal mijn best doen om het niet weer zover te laten komen
Ik wens u allen alvast sterkte…
Zoals in een leven er zoveel eerste keren zijn, zijn er voor ons de afgelopen weken net zoveel laatste keren. Met de komst van Ukkie zullen er dingen veranderen. Er zullen absoluut mooie dingen voor terug komen maar toch staan we er vaak bij stil. Die van de afgelopen weken zullen voor de hand liggen, laatste keer kerst, oud en nieuw, Center parcs, verjaardagen van bepaalde personen en dergelijke met zijn tweeen.
.
Het begon met Center parcs. Daar waren we ons vooral bewust dat als we de volgende keer in zo`n park zijn we niet meer met zijn tweeen het zwembad onveilig kunnen maken, maar dat we uitgebreid kennis zullen maken met het pierenbadje. Dat we niet meer uitkomen met een kleine tas voor onze zwemspullen en een wat grotere tas voor onze kleding en dergelijke voor een lang weekend. Dat we de volgende keer een auto afgeladen hebben met speelgoed, dekentjes, luiers, kinderwagen en noem maar op zullen liggen. We hebben er heerlijk van genoten dat we maar twee tassen hadden deze keer
.
Met kerst bij de middenhof zitten voor je verrassings diner met twee hele goede vrienden en niet weten of we volgend jaar zoals de afgelopen jaren hier zullen zitten. Want je kind naar een opppas brengen met kerst is wel heel lullig…
.
Maar het besef kwam voor mij pas echt op oudjaarsavond, samen in de het donker omarmd kijkend naar het vuurwerk in de computerkamer bij mijn schoonouders. Daar waar we elkaar nogmaals goede wensen voor het nieuwe jaar wensten en dat het maar een mooi jaar mocht worden. En dat alles terwijl Mich met zijn hand op mijn (voor mijn gevoel) steeds sneller groeiende buik stond. Daar was het ineens echt. Het is het laatste oudjaar dat we met een gezin van 2 zullen vieren. Volgend oud en nieuw zullen we een kindje hebben van 8 maanden hebben. En het was een heerlijk gevoel. Het voelt compleet.
.
Iedereen kijkt uit naar de komst en is nieuwsgierig. Zo ook ik, al moet ik zeggen dat het gevoel dubbel is. Aan de ene kant zou ik willen dat het nu al zover was, maar aan de andere kant geniet ik nu wel drie keer zoveel van de ochtenden die we nog even kunnen blijven liggen en heerlijk kunnen luieren. Maar moet wel zeggen dat de nieuwsgierigheid steeds sterker wordt
Voor wie het nog niet gezien had en het interessant vindt…. Rechts staat een link naar het album met de foto`s van de kinderkamer, 20 weken echo en dergelijke. Dus in principe alles wat met Ukkie te maken heeft en op foto staat
Voor iedereen die we nog niet persoonlijk hebben gesproken (en natuurlijk ook als we je wel al hebben gesproken). Dat het een mooi jaar mag worden en ieders wensen vervuld mogen worden. Een van die van ons zal eind April/begin Mei zijn opwachting maken. Dat 2008 HET jaar mag worden voor iedereen. Dat is in ieder geval een van onze overgebleven wensen…
|
