Bandenpijn of toch iets anders? Deel 2

We komen net bij de dokter vandaan. Het is gelukkig geen (nog) bekkeninstabiliteit, maar ook geen bandenpijn. Ik heb last van pijnklachten in bekken en lage onderrug. Dit in combinatie met het hernia verleden zorgt ervoor dat ik zo snel mogelijk een afspraak moet maken met een ceasartherapeut.

Ook moet ik rustiger aan doen en de dingen die ik doe afwisselen. Dat wil zeggen, niet te lang staan, niet te lang zitten en niet te lang lopen. Dus ik ga morgen maar eens even op het werk praten hoe we dit in kunnen passen in mijn werkzaamheden.

Het zal in ieder geval prive ook even een verandering teweeg brengen. Waar ik net weer wat meer kon, en dus ook het aantal activiteiten iets had opgeschroefd, zal het nu weer drastisch naar beneden worden geschroefd. En zo blijven we bezig…

Wat wel een prettig vooruitzicht is, volgens verloskundige hoeft het niet de hele zwangerschap te duren (kan wel, hoeft niet). Dus met een beetje geluk zijn de oefeningen en het rustiger aan doen voldoende en gaat het snel weer beter…

We`ll keep you posted

Bandenpijn of toch iets anders?

Ik heb al een tijdje last van steken in mijn onderbuik. Na wat gezocht te hebben was al snel de conclusie bandenpijn getrokken.

Nu heb ik sinds een paar dagen erg veel last van een zeurende en zeer pijnlijke pijn in mijn rug en net boven mijn schaambeen en een constant krampgevoel in mijn benen. Ik maakte mezelf niet zo`n zorgen, ging er vanuit dat het bij de bandenpijn en de vermoeidheid zou horen. Na gisteren na 1,5 week weer aan het werk te gaan bleek daar de klacht van ontzettende pijn in mijn stuitje bij te komen en de pijnin mijn rug en boven mijn schaambeen werd enkel maar erger.

Op advies van de apotheker een bekkenband besteld. Dit om de kans op bekkeninstabiliteit te verkleinen. Na afgelopen nacht weer een nacht bijna niet te hebben geslapen en door met regelmaat door mijn benen te zakken omdat de kracht er ineens uit is, mezelf toch maar ziek gemeld en de dokter gebeld.

Morgen wordt ik verwacht aan het eind van de middag. Om toch maar eens te kijken of het een samenloop van omstandigheden is en toevallig alle klachten met verschillende oorzaak tegelijk naar boven komen of dat er misschien een beginnende bekkeninstabiliteit op komst is.

Ik hoop op het eerste..er moet toch iets zijn in deze zwangerschap waar ik geen last van ga krijgen Of misschien moet ik gewoon lex` advies ten harte nemen en even bij de Euromaster nieuwe banden halen…

Schuld

Al sinds lange tijd doen Mich en ik al niet meer aan verjaardags, valentijns en dergelijke kadootjes. Als we iets zien waarvan we denken.weten dat de ander het wil hebben kopen we het of sporen de ander aan om het te kopen. En toch gaf ik elk jaar trouw een klein, simpel kadootje. Tot dit jaar. Ik had besloten om me aan de deal te houden en dan ook echt geen kadootje te kopen. En natuurlijk dan komt Mich met een kadootje aan. Ik kreeg een CSI: Hard Evidence spel voor de 360 en het nieuwste boek van John Grisham wat ik zo graag wilde hebben.

.

En op dat moment nam ik me voor om een kado te vinden voor gecombineerd verjaardag/sint/kerst wat ie leuk zou vinden. Waarvan hij terug kijkt en denkt van Ja, dat heb ik van Lique gehad. Nu is zo1n kadootje niet 1,2,3 gevonden en liet ook even op zich wachtten.

.

Tot vorige week toen hij mij een mail stuurde met de mededeling dat de Smashing Pumpkins naar Nederland zouden komen in Februari 2008. Bij de aankondiging van hun optreden op pinkpop baalde hij dat het niet werd uitgezonden en het (voor ons) niet de ideale plek is om ze te gaan bekijken. Als ze weer naar Nederland zouden komen wijde hij ze graag zien.

.

Mijn plan was snel gesmeed. Op 24-11 zouden ze in de verkoop gaan om 10.00. Alles wat ik moest doen was hem in bed houden en kaarten zien te bemachtigen. Nu is het in bed houden bij Mich nooit zo moeilijk:-) helemaal niet als ie pas om 04.00 zijn bed in stapt.

.

De kaarten bemachtigen bleek een lastiger euvel. Ik was blijkbaarniet de enige die kaarten wilde hebben. Na 3 kwartier proberen is het gelukt. De felbegeerde kaarten zijn besteld en binnen 2 weken in huis. Mich is ingelicht en verheugd. En Ukkie gaat in februari zijn eerste concert bijwonen. Ben benieuwd wat ie ervan vindt…

Het is echt..

Hoewel we dat natuurlijk al een tijdje wisten is het sinds gisteren ook voor ons gevoel echt zo. Gisteren hebben we namelijk onze eerste echte grote aankoop voor Ukkie gedaan.

.

Sinds gisteren zijn wij de trotse eigenaar van een gitzwarte Bugaboo die nu, tijdelijk, staat geparkeerd in de huiskamer. De yuppenwagen die je in iedere nieuwbouwwijk, zoals ook Vleuterweide, volop tegenkomt. Maar ondanks het feit dat je weinig uniek bent met een Bugaboo, is het een zeeeer fijne wagen. Want in de afgelopen jaren heb ik van vrienden en familie aardig wat wagens uitgeprobeerd. En de Bugaboo stak daar met kop en schouders bovenuit.

.

Dus toen we erachter kwamen dat ik zwanger was en we over de eerste schrik heen waren begonnen we het over veel dingen te hebben. Zo ook de wagen, en zoals voor mij al heel lang duidelijk was dat de kinderkamer wit met oranje zou zijn, was ook duidelijk dat de wagen een Bugaboo zou zijn. Alleen moest Mich er natuurlijk wel mee accoord. Na proef te hebben gereden met Vera in de wagen was hij het met me eens

.

En zo gebeurde het dat gisteren, totaal onverwachts, de wagen is gekocht. Inmiddels hebben 4 van de 6 opa`s en oma`s proef gereden en ook de aanstaande vader heeft al flink door de huiskamer lopen crossen. De eerste ervaringen zijn goed. Hij past makkelijk in de auto en we hebben nog geen minpunten kunnen ontdekken.

.

Jammer genoeg is het nog zolang wachten tot mei

Vakantie!

We hebben afgelopen jaar bewust geen vakantie opgenomen voor vakantie doeleinden. Ja, ik ben een maand vrij geweest toen we de sleutel kregen, maar verder niet weg geweest of iets dergelijks. En daardoor keken we al een tijdje uit naar afgelopen weekend. Want hoewel Centerparcs niet echt vakantie te noemen is in de zin van zon, strand en dergelijke is het toch echt dit jaar twee maal onze vakantie bestemming. Afgelopen weekend zijn we naar de Kempervennen geweest met Danielle, Dimitry, Lex, Bianca, Tessa en Kim. En binnenkort gaan we nog een keer, naar de Vossemeren met ma, Gerrit, Bas, Leontien en Vera.

.

Afgelopen weekend was heerlijk. We hebben gezwommen, gewinkeld, spelletjes gedaan. gelezen, voorgelezen, gewandeld, gepraat, gegourmet, films gekeken, en noem maar op. We hebben tijd gehad om te ontspannen. Iets waar we de laatste maanden niet echt aan toe zijn gekomen.

.

Mich is inmiddels weer werken, ik voel me goed (en aan het kijken of ik zonder de misselijkheids pillen kan) en hoef aankomende maandag pas weer te werken. Ik ben aan het rommelen in huis. Tot 12 uur rond lopen in je badjas en op je gemak al die achterstallige klusjes aan het doen die de afgelopen weken zijn blijven liggen en ik moet zeggen, Ik schiet goed op. Al moet ik af en toe even rust nemen. Dan geeft mijn buik aan dat ik teveel wil. Dan zijn er wat steken en moet ik even rustig zitten. Maar het gaat lekker. De klusjes lijst wordt met rasse schreden minder en het huis met rasse schreden beter.

.

Het lijkt stiekem wel of het omslagpunt is gekomen in de zwangerschap. Laten we het hopen! dan krijgen we eindelijk weer een beetje een normaal leven

Perfect, of toch niet….

Gisterenochtend op het onmenselijke tijdstip van 08.00 waren we paraat in de huisartsen praktijk voor de 4 wekelijkse controle van Ukkie en mama. Na eerst ons kleine wondertje onverwachts te hebben gezien op een echo en het hartje te hebben gehoord gingen we verder met de andere controles. Nu blijkt ik ben perfect op een klein dingetje na. Nou ja, mijn waardes zijn perfect. Hb, suiker, bloeddruk, het kon allemaal niet beter. Alleen er was 1 schaduwzijde. Wel 1 die makkelijk op te lossen is, maar toch…

.

Naar blijkt ben ik apart. Ik ben rhesus negatief (maar 15 % van de bevolking is negatief) en ik heb bloedgroep B (maar 3 % van de nederlandse bevolking heebt deze bloedgroep). Nu heb ik altijd al geweten dat ik apart was maar dat dit gevolgen kan hebben voor een eventueel tweede kindje was mij een raadsel.

.

Naar blijkt kan je met een rhesus negatieve status anti stoffen aanmaken tegen de rhesus positieve eiwitten (stel dat dit kindje rhesus positief is). Nu maakt dat de eerste zwangerschap nog niet uit, maar stel dat we een tweede kindje krijgen dan, en dat kindje ook rhesus positief is zou je door middel van het aanmaken van anti stoffen dat kindje kunnen verliezen. Je bent dan in principe, simpel gezegd, allergisch voor de eiwtten in het bloed van je kindje. En waar je allergisch voor bent moet uit je lichaam.

.

Nu klinkt het allemaal heel eng. Maar dat valt genoeg mee. Ik moet in de 30e week van de zwangerschap opnieuw bloed laten prikken om te kijken of ik antistoffen aanmaak. Zo ja, dan is dit kindje hoogst waarschijnlijk Rhesus positief. Dan krijg ik een spuit om de antistoffen uit mijn lijf te halen. Na de geboorte zal er bloed van het kindje uit de navelstreng worden gehaald en als daaruit blijkt dat het kindje definitief Rhesus positief is krijg ik nog een spuit om de resterende antistoffen weg te vangen uit mijn lichaam. En zo zal via een ingewikkeld systeem in het lichaam niet ‘allergisch’ zijn voor een eventueel tweede kindje. Maar bij een eventueel 2e kindje zal deze behandeling herhaald worden indien nodig. Stel je voor dat je een derde wil.

.

Laten we eerst de eerste maar goed ter wereld brengen, een tweede ben ik nog lang niet over aan het denken. Maar het is fijn dat andere mensen wel zover vooruit denken. Scheelt ons straks eventueel een hoop zorgen.

Baby-Update

Inmiddels is Ukkie 15 weken oud, en moeten we dus als alles gaat zoals gepland (zoals het NOOIT gaat nog 25 weken wachtten, Nog 5 weken en we zijn op de helft. De tijd gaat sneller dan we hadden verwacht.

.

Er gebeurt weinig. In ieder geval nog niets spannends Mijn buik wordt ronder en als gevolg daarvan strakker, nooit gedacht dat ik ooit nog eens een strakke buik zou krijgen Waar mijn gewicht tot twee weken terug nog gelijk was aan mijn gewicht voordat ik zwanger was, ben ik inmiddels 3 kilo afgevallen als gevolg van de misselijkheid en de daarop volgende toiletbezoekjes. We zullen maar zeggen dat mijn relatie met Dhr.  Toiletpot de afgelopen twee weken een stuk hechter is geworden.

.

Donderdag hebben we weer een afspraak bij de verloskundige/huisarts. Dan gaan we de gegevens allemaal vastleggen en de definitieve keuzes doorgeven. Al waren we al vanaf het moment dat we erachterkwamen dat ik zwanger was over een ding eens. Bevallen doen we in het ziekenhuis

.

En daarna eindelijk…Vakantie, Anderhalve week geen Apotheek, geen gedoe, en alles kunnen doen en laten zoals we willen. En tegen alle verwachtingen in pas ik nog in mijn badpak. Dus ik ben er klaar voor. Nog maar 3 dagen werken…

Moeilijk (2)

En zo merk je dat je ineens 2 keer binnen een week in een verschillende situatie zit waarin je mensen op alle mogelijke manieren zou willen helpen, waar er geen enkele mogelijkheid is om dat te doen behalve door er voor ze te zijn als ze je nodig hebben.

.

En dat is ook wat we gaan doen. We zullen er zijn..

Dikke knuffel..

want je weet wel als ik jou bedoel

In mei leggen alle vogels een ei…

Vanavond hebben we het de laatste persoon die we het zelf wilden vertellen het grote nieuws verteld En dan nu kunnen we eindelijk uitgillen wat we allang willen roepen. Rond begin mei volgend jaar verwachten wij ons eerste kindje.

We hebben de afgelopen maanden pijnlijke borsten en moeheid doorstaan (jammer genoeg de misselijkheid blijft) en kunnen we eindelijk gaan genieten van het kleine wondertje.

Afgelopen 2 maanden hebben in het teken gestaan van iedereen op de hoogte stellen en de eerste dingen regelen. Vanaf dit moment zal er dus ook weer regelmatig gepost worden om jullie op een makkelijke manier op de hoogte te houden van de voortgang.

Met (aanstaande) moeder en kind gaat het goed. Aanstaande vader vraagt zich af wat iedereen altijd loopt te klagen over last van zwangerschap. Hij heeft nergens last van Inmiddels zijn we 2 echo`s verder en hebben we de kleine flinke salto`s zien maken en een stevige hartslag gehoord. De verwachte afleverdatum is 4 mei.

Dus nu we net klaar zijn met de inrichting van huis en tuin en we blij waren dat we de meubelboulevard even niet meer hoefden te zien kunnen we nu dus met de volgende klus beginnen. Maar net zoals de afgelopen klussen zullen we deze met plezier uitoefenen. Het is immers voor ons kindje, en wat zou je daar nou niet voor doen…

             

Moeilijk..

Ondanks dat ik er niet te uitgebreid over wil uitwijden hier op deze manier wil ik toch iets kwijt. Er speelt iets op het werk wat mij dwars zit. Vooral omdat het een collega betreft die ik zeer waardeer en al het beste voor wens.

.

Zij heeft het op het moment moeilijk en moet het afgelopen jaar meer beproevingen doorstaan dan ze in een mensenleven door zou moeten staan. Haar vriend ligt in het ziekenhuis met Kanker en de vooruitzichten zijn een dubbeltje op zijn kant.

.

Nu wil ik het niet doen, maar ik kan niet voorkomen. Ik merk, en meerdere collega`s met mij, dat ik tijdens dit hele proces ik Rayn niet uit mijn gedachten kan halen. Dat ik met heel mijn hart hoop dat het ziekbed wat haar vriend moet doorstaan niet het ziekbed is wat hij heeft moeten doorstaan… En ik doe echt mijn best, ik probeer positief te zijn en sterk voor iemand die dat zelf ook zo graag is naar de buitenwereld. Maar eigenlijk kan ik alleen maar huilen, huilen om het verdriet wat iemand heeft die me best na staat.

.

Maar zoals ik al zei. Dat huilen doe ik als ze er niet is. En op het moment dat ze er is probeer ik er te zijn en te helpen waar ik kan, zo goed als ik kan. En ondanks dat hij het niet verdient dring ik Rayn op dat moment zo ver mogelijk weg.