Als een kind in de snoepwinkel…

12 05 2007

Mich verwijt mij altijd dat als we een keer iets extra te besteden hebben het altijd zo brand in mijn zak en ik het meteen uit wil geven. Sinds hij de flat verkocht heeft en we weten wat er “extra” hebben te besteden is een nieuwe/andere motor geloof ik niet meer uit zijn gedachten geweest. Tientallen mailtjes met modellen die hij mooi vond en ongeveer dubbel zoveel gesprekken zijn er voorbij gekomen. Het leek er of de dag dat hij kon gaan kijken niet snel genoeg kon komen.

.

Ook een kleine voorwaarde was dat ik de RF over zou nemen van hem kreeg als hij een andere kocht. Dus ook het aandringen dat ik toch echt maar eens een ritje moest maken werd meer. Nu, het ritje is afgelopen zaterdag gemaakt en goed bevallen. Dus ik heb een andere motor. Dit hield in dat de weg vrij was om te gaan kijken. En hij wist niet hoe snel.

.

Op het moment dat ik dit typ is hij een proefrit aan het maken op een Suzuki GSX-R 750, in de kleursteling die hij wilde. Net aan de telefoon (hij wilde de beslissing geloof ik niet alleen maken) klonk hij, zoals hij het zelf al vaak heeft gezegd, als een klein kind in een snoepwinkel die net het snoepje heeft gezien wat hij wil hebben, maar nog vol verwachting is hoe het zal smaken. Ik durf te wedden dat als er niets geks aan de motor mankeert ik zo een telefoontje krijg van een man, enthousiast als een kind wat eindelijk dat gewilde speeltje heeft, dat hij hem gekocht heeft.

.

Ik ben blij…er is niets mooier dan die pretoogjes te zien als ie straks komt binnenlopen..Dat is de man waar ik van hou :-)