Wachten

Ik ben in het geheel niet goed in wachten op iets. En al helemaal niet als ik moet wachten op iets belangrijks. Examens, solicitatiegesprekken, noem maar op. Nu is het zo dat vandaag ook wel iets belangrijks gaat gebeuren, en wel over 38 minuten. Ik heb al 2 nachten niet al te best geslapen, de wc is de hele ochtend al mijn beste vriend en de kriebels zijn niet te houden. Ik zal blij zijn als de oplevering is begonnen…..

O,jee

De kriebels beginnen nu te komen. Zo maar even naar Eveline voor wat afleiding…

Wie het kleine niet eert….

Toen Mich ging lessen hebben we het vaak gehad over samen motorrijden op mooie zondag middagen. Het eerste jaar hebben we dit ook veel gedaan. Jammer genoeg is het er vorig jaar niet veel van gekomen. We hebben ons dan ook voorgenomen om dat dit jaar (tussen het inrichten door) te doen wanneer we kunnen. Vandaag was de eerste keer.

.

Wie mij een beetje kent weet dat ik graag op de motor zit en kan zich dus ook wel indenken dat ik baal als ik aangekleed in motorkleding en al merk dat de motor niet wil starten omdat we hem aan het eind van de herfst niet hebben weggezet met de druppellader aangesloten. Normaal in zo`n situatie gaat Mich rijden en ik weer naar huis. Echter vandaag hadden we er allebei voldoende vertrouwen in om samen op 1 motor te gaan rijden. Dat wil zeggen, Mich reed en ik zat achterop.

.

Nu rijd ik sinds ik mijn motorrijbewijs heb het liefste zelf. Dus het was even wennen om alles over te geven. Ik had wel eerder achterop gezeten sinds ik mijn rijbewijs heb, maar toch op de ene of andere manier was dit anders. Hoewel ik Mich door en door vertrouw blijft het toch iets uit handen geven wat ik liever zelf doe.

.

Achteraf bleek het het heerlijkste te zijn wat we konden doen op deze heerlijke zonnige zondagmiddag. We hadden al een tijdje niet echt meer iets met zijn 2en gedaan (behalve de boodschappen maar dat is zo standaard) . Het was voor mijn gevoel alsof we, zoals in de film met wapperende haren en met mijn armen op de meeste momenten stevig om mijn lief geklemd, maar met zijn 2en op de weg waren. Nu zijn de wapperende haren en het feit dat we alleen waren natuurlijk moeilijk voor te stellen maar het is dan ook maar bedoeld om het gevoel te beschrijven.

.
Tijdens het ritje vandaag zijn we ook nog even gestopt bij Ramon, Barbara, David en Ruben om daar eindelijk een veel te lang uitgesteld bezoekje te doen. We hebben David sinds we ons rijbewijs hebben al beloofd om een keer op de motor langs te komen. Aangekomen bij de voordeur kwam David ons al tegemoet rennen en stond met grote ogen naar dat rode monster te kijken. Op de vraag of hij erop wilde zitten antwoorde hij dan ook gretig JA. Alleen toen hij er eenmaal op zat en ik hem los had gelaten had ie al genoeg en wilde hij er toch erg graag weer vanaf. Het was leuk om zo`n “klein” jochie op zo`n groot ding te zien zitten.

.

Eenmaal weer bij de box aangekomen (wat zal ik blij zijn als ie in de schuur staat) keken mijn lief en ik elkaar eens goed in de ogen en we hebben elkaar toen eens verteld (staat je spuugbakje al klaar??) hoe heerlijk het was zo even samen weg te zijn en dat we misschien wel eens vaker samen op 1 motor weg moeten gaan in plaats van altijd apart. Zo hebben we tenminste soms nog eens een excuus om elkaar eens goed te knuffelen zonder dat iedereen je klef vind

Tik Tak Tik Tak…

De oplevering begint nu in zicht te komen. Dinsdag om 13.30 gaan we in het huis de vooroplevering doen. Dit houdt in dat we zelf (gelukkig met de hulp van Theo) gaan kijken in het huis wat er nog niet helemaal af is, Dit gaan registreren op een blad en als het goed is als we dan een week later komen voor de oplevering zijn al die klusjes gedaan (hopen we… ) Het wordt nu echt, en dat is best een raar idee…

En waar ik het nou eigenlijk over wilde hebben…

De nieuwe bewoners nemen de wasmachine over. Nooit geweten dat ik zo burgerlijk was tot het moment dat het tot me doordrong dat het me heerlijk lijkt om een nieuwe wasmachine uit te kunnen zoeken. Nooit geweten dat ik daar zo blij mee kon zijn. Nog even en ik ga denken dat ik een huisvrouw wordt…

Afscheid van een thuis..

Je hebt altijd een bepaald verwachtingspatroon van je leven.  Zo heb ik me altijd voorgenomen om vooral niet te burgerlijk te zijn, niet teveel suffe huisvrouw dingen doen en dergelijke.

.

Maar in de afgelopen jaren merk ik steeds meer dat ik steeds meer waarde hecht aan zulk soort dingen. Ik heb het altijd heel leuk gevonden als ik bij iemand binnen kom en het hele huis staat vol met herinneringen. Dat bij elk stuk waar je staat een verhaal zit. En soms komt er iemand je huis binnen (in mijn geval een “nieuwschierige” collega) en dan blijkt dat bij elk stuk wat ze aanwijst een verhaal zit. En dan valt het kwartje dat je in je huis hetgeen hebt wat je bij anderen altijd zo aantrekt, zonder dat je er ooit bij stil hebt gestaan.

.

Ik vind het belangrijk om veel dingen in huis en om me heen te hebben waar een herinnering aan zit. Een beeldje wat we van vrienden hebben gehad als dank voor wat we voor hun bruiloft hebben gedaan, het eerste nijlpaarden beeld wat ik van mijn oma heb gehad, de gargoyle kop die we uit schotland hebben meegenomen en mijn foto muurtje, een muurtje met allemaal foto`s van belangrijke mensen in ons leven en foto`s die allemaal een herinnering hebben. Een muurtje waarvan als mensen komen collecteren of om een andere reden aan de deur komen vaak zeggen dat het er zo leuk uitziet en waarvan vele mensen ideeen aan hebben opgedaan en nu zelf ook zo`n “herinneringenmuurtje” hebben.

.

Wat ik eigenlijk wil zeggen is dat we van de Korfoedreef een echt thuis hebben gemaakt. Een thuis wat we gaan verlaten voor een nieuw huis waar we weer net zo hard gaan proberen om een thuis te maken. Een thuis wat we gaan verlaten zodat andere mensen er een thuis van kunnen maken. Maar dat is het rare. Het is ons thuis. En als we straks de deur dicht trekken is het dat niet meer. Dan is de periode die we hier hebben gewoond voorbij en zullen er andere mensen wonen. En ondanks dat ik heel veel zin heb om van het nieuwe huis een thuis te maken begin ik er ook moeite mee te krijgen om hier weg te gaan.

.

Vanmiddag komen de nieuwe bewoners om te kijken wat ze over willen nemen. Misschien daarom wel deze bui. Je gaat kennis maken met de mensen die straks in jouw thuis gaan wonen. Het blijft een raar idee. Maar ook een fijn idee. En ik hoop dat ze er met net zulk plezier wonen als wij er 7 jaar hebben gedaan. En dat ze er een mooi thuis van mogen maken waar ze zich veilig voelen. Want dat is wat het altijd voor ons is geweest.

. 

En zo gaat het inees over heel iets anders dan waar ik over wilde schrijven. Maar dat komt misschien later nog wel. nu eerst maar eens het bed opmaken

.

Update: Het is een heel leuk stel, en het feit dat ze niet schokkend veel wijzigingen willen maken (en diegene die ze wel willen maken zijn te begrijpen) maakt het wel makkelijker. Al hadden beide partijen toen we afscheid stonden te nemen ineens heel erg het gevoel dat het dichtbij komt. En dat het allemaal best spannend is.