Al het goede komt in drieen

Na het succesverhaal van de oplevering of beter gezegd het uitblijven ervan is ons vannacht een tweede leuke ervaring kado gedaan. Zo rond een uur of 12 toen ik richting auto liep met lege flessen e.d. om boodschappen te gaan doen en een vriendin op te gaan halen bleek dat ze het nodig hebben gevonden te kijken of de achter zijruit van de Golf tegen een flinke baksteen kan. Zoals ieder kan raden heeft de ruit het begeven. Met als gevolg dat de auto nu bij de garage staat om er een nieuwe in te plaatsen. Ik ben zeer benieuwd wat nu dat derde ding gaat worden… Denk dat als je geen tegenslagen wil, je op het moment even uit onze buurt moet blijven

Helderziend?

Ik loop al een tijdje met een gevoel dat alles met de bouw van ons nieuwe huis te soepel loopt. Nu bestaat er natuurlijk niet iets als te soepel, maar ik had wel een gevoel wat ik niet van me af kon schudden. Het gevoel dat er iets mis zou gaan binnenkort. Nu heb ik er steeds rekening mee gehouden dat er iets stuk zou gaan wat ons dierbaar is. Maar het is anders gelopen…

Allen die hun agenda vanaf 6 maart voor 2 maanden hebben leeg gemaakt om ons te helpen zullen even geduld moeten hebben. We hebben namelijk gisteren te horen dat dankzij een leuk dievengilde die hebben huisgehouden in ons rijtje dat de oplevering minmaal 2 weken wordt uigesteld.

 Na ‘inspectie’ van de woning vanmiddag (door de ramen heen) bleek dat de radiatoren niet zijn meegenomen, er een bloedveeg op muur en vloer ligt en dat allebei de kleine ruiten in de keuken eruit liggen. Wat me echter allerminst meevalt van mezelf is dat, waar ik normaal in de stress schiet van het meest kleine ding, ik nu na een kleine huilbui er redelijk kalm onder ben en een gevoel van ach wat zijn nou twee weken. Dat valt me dan wel weer mee van mezelf.

Dus als iemand voor een spotprijsje een mechanische ventilatie installatie, de inhoud van een meterkast of iets dergelijks…houdt er rekening mee dat hij bij ons vandaan kan komen. We horen in het loop van aankomende week meer. We houden jullie op de hoogte!!

Het is zover..

Op 6 maart aanstaande krijgen we de sleutel. Na 2 jaar wachtten kunnen we straks eindelijk aan de gang. En met dat in het achterhoofd zijn we druk aan het regelen inmiddels. De laatste (geplande) hindernis is inmiddels ook overwonnen. De gordijnen zijn inmiddels uitgezocht. Voor wie straks op zolder komt te slapen wees gerust ook daar zijn de veluxgordijnen al voor uitgezocht. Voor de andere gordijnen zullen jullie geduld moeten hebben tot ze hangen aangezien dat niet zo makkelijk terug te vinden is op het wereld wijde web als je de fabrikant niet weet . Maar allen, zoek uw verbouw en verhuis kleren maar vast op want het gaat eindelijk gebeuren!

Vakantie

Afgelopen weekend ben ik, voor het eerst, samen met bijna het complete team van de apotheek naar een van de hotels van de baas geweest. Dit volgens oud gebruik in de apotheek wat was versloft door verbouwingen en dergelijke. Met dank aan een aantal collega`s die het nieuw leven ingeblazen hebben.

Na ons zaterdags te hebben verzameld in de apotheek zijn we in colonne naar Limburg gereden. Hier ontvangst met koffie en vlaai volgens limburg gebruik. Al is het raar als ze je aan staan te kijken en je vragen of je vla bij je koffie/thee wil. Omdat dit de laatste echte mogelijkheid tot ontspannen was voor mij voor de verhuizing, maar een heerlijke nek, schouder en rugmassage geregeld. Dit was de beste zet van het hele weekend. Wat een heerlijkheid om even een half uurtje jezelf neer te leggen en over te geven aan de zeer kundige handen van de masseuse. Het voordeel van dit hotel annex beautycentre is dat er een aardig zwembad bij zit, een flinke sportzaal, sauna`s, stoombad en noem het maar op. Dus na de massage terwijl bijna de hele apotheek zich in het zweet stond te werken bij de bodyshape les heb ik samen met een collega baantjes getrokken in het zwembad en lekker in het stoombad geweest.

In het begin van de avond werden we in luxe kledij verwacht voor borrel en diner. Er werd ons een heerlijk 4 gangen diner geserveerd met een fantastisch aansluitend wijnarrangement waarbij ik voor het eerst in mijn leven kwartelfilet (deed me denken aan lever) en linzen heb gegeten. Het wijnarrangement smaakte goed en er werd niet voorzichtig geschonken. Na het diner was er voor wie wilde nog de mogelijkheid om te gaan stappen in een andere gelegenheid van de baas. Ik moet zeggen dat ik heerlijk naar bed ben gegaan en niet mee ben geweest, de wijn sloeg op een gegeven moment iets te hard in.

Voor zondag stond er, na een heerlijk en uitgebreid ontbijtbuffet, gepland om naar een kasteel in de buurt te gaan en hier een rondleiding te krijgen van onze baas (ja ook dit is van de baas). Het is een prachtige lokatie die stukje bij beetje wordt gerestaureerd tot het volledige kasteel er weer staat. We hadden al een boek over de lokatie gehad en het was dus ook leuk om het nu na alle verhalen en foto`s eens in het echt te zien. De bedoeling was om naar het kasteel te fietsen maar jammer genoeg door het slechte weer hebben we uiteindelijk besloten om met de auto te gaan.

Na het bezoek aan het kasteel hebben we allemaal op ons gemak onze tas ingepakt en zijn we terug richting utrecht gereden. Ik moet zeggen dat ik het helemaal niet erg vond. Mich en ik hebben de afgelopen week druk gehad en we hebben weinig tijd samen gehad. Het was dan ook heerlijk om hem weer in mijn armen te kunnen sluiten en te kunnen knuffelen, als was ik maar een nachtje weggeweest…

Na thuiskomst was er ook nog leuk nieuws. Nel en Theo hebben besloten het huisje in de Hoven (de wijk naast onze nieuwe wijk) aan te nemen en straks dus weer bij ons in de buurt wonen. Het is op loopafstand en op weg naar het toekomstige centrum. Daar zullen we dus wel wat stops gemaakt gaan worden op weg naar huis van het boodschappen doen voor een kopje koffie

Huis

Het is al een tijdje stil op de foto site van het nieuwe huis. Dit omdat we in de afwerkfase zijn aangekomen. Met de oplevering in het zicht zijn ze kleine dingen aan het doen. Ook het feit dat we sinds 2 weken het huis niet meer in kunnen heeft hiermee te maken.

Vandaar nu dan maar een schriftelijke update. Na “inspectie” door de ruit vandaag is er te melden dat de muren op de begane grond en de eerste verdieping zijn gestuct/afgesmeerd en het plafond op de begande grond is gespoten. De trap is afgewerkt met traphekjes en dergelijke en op de eerste verdieping zijn er komende week aan de beurt om de plafonds te spuiten.

Doordat het op de begane grond al zover klaar is en er geen beton meer te zien is begint het nu af te lijken en ook steeds meer op een huis. Hierdoor is ook wel weer dat kriebelende gevoel opgekomen van het wachten en iedereen die me een beetje kent weet dat ik niet zo goed ben in wachten. Nu is er weer het gevoel van de brievenbus open doen om te kijken of er een prognose of zelfs een uitnodiging voor de oplevering ligt. Al is het volgens de laatste berichten nog te vroeg voor een uitnodiging. Maar zoals ik mezelf dan voor hou, je weet maar nooit

En zo is het dus gekomen dat wij inmiddels met een groeiend aantal ingepakte verhuisdozen in onze huiskamer zitten en ons huis steeds meer op een afgebrand dorp begint te lijken.  Maar alles voor ene goed doel.  Nu lijkt het nog ver weg. maar straks als de oplevering en de verhuizing zich eenmaal aandienen zullen we vast zeggen dat de tijd zo snel is gegaan. En dus zijn we dankbaar voor alle hulp die we kunnen krijgen.  Dus….Alle aanmeldingen voor de verhuizing graag via lique@korfoe.com .

Zodra we meer weten of er veranderingen zijn zien jullie wel weer een berichtje verschijnen..

Het he-he gevoel.

Afgelopen donderdag was het zover. Eindelijk kreeg ik het lang begeerde papiertje. Iets om eigenlijk niet zenuwachtig voor te zijn. Al het werk was al gedaan en ik hoefde alleen de belofte nog maar af te leggen, krabbel te zetten en papiertje in ontvangst te nemen. En toch, op een of andere rare manier, stresskip die ik ben, kreeg ik er vlak voor 3 uur last van. Zo`n kriebelend gevoel in je buik. Eenmaal op school aangekomen en iedereen om me heen had ik af en toe en momentje waar het soms een beetje teveel was en ik me nog maar net kon herstellen van in huilen uitbarsten.  

De diplomeringsceremonie was in de collegezaal. Een leslokaal waar wij in de tijd die we op school hebben gezeten les wilden hebben. Ik ben altijd meer van het kort en bondig (al heb ik zelf ook nog wel eens het probleem dat ik te uitgebreid een verhaal vertel) maar de toespraak van de lerares was voor mijn gevoel net iets te lang. Eenmaal bij de daadwerkelijk uitreiking aangekomen bleek dat we met 13 assistentes over waren gebleven van de 18 waar we mee waren begonnen. Het was een heerlijk gevoel om eindelijk daar te staan en je naam te horen uitspreken voor de belofte van geheimhouding en om te komen tekenen. Ook om de zaal in te kijken en daar de meeste mensen zien zitten die ik er graag bij wilde hebben om deze bijzondere dag met me te delen was een prettig gevoel.

En zo was ik ineens in tijd van 45 minuten van een algemeen medewerker een apothekersassistente geworden. Een raar gevoel. Een gevoel wat het beste te omschrijven als het he-he gevoel. Het gevoel dat het eindelijk klaar is , alles waar je zo hard voor hebt gewerkt wordt eindelijk beloont. Ik had het in de 2 jaar die ik op school heb gezeten en in de apotheek niet zo door maar er is veel werk en tijd ingegaan.

  

Donderdag had ik het gevoel alsof er een last van mijn schouders viel. Ook dat was deel van het he-he gevoel. En zo was er toen wij bij de borrel stonden na de uitreiking ik niet meer het gevoel had dat ik moest huilen maar ik een gevoel van blijdschap en geluk niet kon onderdrukken. Het was heerlijk om te zien dat alles waar ik hard voor heb gewerkt verzilverd werd in een papiertje. Eenlief die me maar bleef knuffelen omdat ie zo blij voor me was, mensen die heerlijk zijn blijven eten en er een ouderwets gezellig avond van maakten. Een dag waar ik van heb genoten en die me meer waard was dan alle dingen in de wereld.

  

Iedereen dank voor alle steun die jullie me tijdens deze studie hebben gegeven, voor alle chagerijnige buien die jullie van mij hebben moeten doorstaan, de keren dat ik bij jullie op visite heb zitten leren en alle “nare” dingen die ik nu  vergeet te noemen. Ook iedereen dank voor het komen of feliciteren vanaf afstand omdat het niet mogelijk was om te komen. Het was raar om een dag volledig in de belangstelling te staan en om een dag alleen voor mij te hebben maar het heeft mij veel goed gedaan om jullie steun te hebben. Nogmaals allen dank!!  

  

En nu op naar de volgende taak…Nu geen verhaaltjes meer over school, maar des te meer over de aankomende verhuizing…